Miranda’s Blog

Tja je bent een vrouw en een groot deel van je leven ben je bezig met je menstruele cyclus. Iedere maand ben je weer ongesteld. En al die tijd ben je grootverbruiker van maandverband en tampons. Tel daarbij al de vuilnis die je produceert alleen omdat je weer je maandelijkse periode hebt. Als je dan ook nog met meer dames in een huishouden bent dan gaat er veel doorheen. Ik heb een een flinke voorraad van al dat materiaal en lange tijd heb ik gedacht dat kan anders maar ik wist nog niet hoe. Ik heb zitten denken aan uitwasbaar maandverband, menstruatiecups maar bleef bij mijn combi van tampons en maandverband. Het nadeel van tampons en maandverband voor mij was altijd de onzekerheid van doorlekken en het idee van de tamponziekte vond ik eng.

Toen kwam ik een filmpje tegen van Beautygloss over de menstruatiecup van het merk DivaCup. Ik had al vaker menstruatiecups in mijn hand gehad in de winkel maar was nog niet overtuigd. Het filmpje gaf mij het gevoel dat het goed kan en makkelijk is. Veel minder verwisselen, beter voor het milieu en beter voor de huishouding van je vagina doordat een cup niet absorbeert zoals tampons doen.

Ik heb hem besteld samen met de DivaWash om de cup schoon te maken en een sterilisatorpotje. Deze week werd ik ongesteld en ben ik maar meteen met de cup aan de slaggegaan. Ik gebruik vanwege mijn leeftijd (ouder dan 30) en omdat ik kinderen heb gebaard de DivaCup type 2.

Eerst goed je handen en het cupje wassen. Het fijnste is al je het cupje uitgekookt hebt voor gebruik. Ik vouwde het cupje dicht zoals op het filmpje en bracht hem in. Voelde wel wat vreemd. Eenmaal ingebracht ontvouwt hij zich en moet je hem 360 graden draaien zodat hij vacuüm zuigt. En het fijnste is dat je er zo een 12 uur tegen aan kunt zonder te verschonen. Ik voelde de cup een beetje zitten (als een kurk die mijn vagina afsloot) en het steeltje dat er aan zit steekt een beetje uit de vagina. Gedurende dag voelde ik hem wel maar met zitten of staan had ik er geen last van, het voelen was niet constant aanwezig. Gedurende de week voelde ik hem steeds minder zitten. Ik vergat zelfs dat ik ongesteld was.

Het verschonen vond ik een beetje lastig. Je moet de cup dan beet pakken (niet bij het steeltje), iets indrukken zodat het vacuüm verbroken wordt en hem dan er uittrekken. Ik liet de cup dan leeglopen in de wc en spoelde hem dan onder de kraan af en waste hem met de DivaWash.

Ik heb een heerlijke onbezorgde week gehad met de menstruatiecup. Geen zorgen, geen lekken en vooral veel vertrouwen in de cup. Je kunt door de streepjes op de cup zien hoeveel bloed je verliest. Ik verschoonde drie keer per dag. Door die streepjes heb je een idee hoe vaak je het beste kan verschonen.

Ik vond het geweldig, jammer dat ik het niet eerder ben gaan gebruiken. Niet alleen is het milieubewust het is ook hygiënisch en veiliger dan tampons. Het is een investering van ongeveer 32 euro, die je er best snel weer uit hebt. Een cup kun je zeker 10 jaar gebruiken als je goed mee omgaat.

Het is niet makkelijk maar ik kom er wel.

Weekend, ik heb nog een aantal punten op mijn todo staan. Nu ook weer de behoeft om eerst maar weer eens op te schrijven wat ik allemaal moet doen. Brainstormen is een behoefte die ook met de ADHD samenhangt heb ik geleerd van een podcast die ik wel eens luister. Het kost nu eenmaal veel tijd om ons hoofd dat overloopt leeg te maken en overzicht te krijgen. Doe ik het niet dan doe ik niks of veels te weinig. Ik ga uitstellen.

Maar dan inplannen is ook niet altijd mijn ding. Hoe vaak als ik iets gepland heb, ik er toch weer van afwijk. Ik kan een dag met veel dingen die ik thuis op computer moet doen beter als een soort werkdag inrichten. Braaf die ochtend mijn medicijnen nemen en aan de gang alleen om in die flow te komen en ook iets gedaan te krijgen.

Huishouden blijft ook een dingetje. Was blijft vaak liggen. Ook daarbij blijft uitstellen een probleem. In plaats van iedere dag een kleine was draaien wordt het twee of drie ladingen in het weekend. Het lukt mij niet enige routine in te bouwen. En die behoeft aan routine heb ik wel.

In mijn werk heb ik wel routine alles staat enigzins ingepland op vaste momenten per dag, week en maand. Maar in mijn werk zijn het juist de dingen die afwijken die mij problemen geven. Projecten die ik in de tijd die over is moet oppakken, adhoc werkzaamheden of vergaderingen/meetings die mijn routine in de war gooien. Ik merk dat ik best vast zit in die routine.

Op het moment heb ik het zowel werk als privé best druk. Na het schrijven van dit stukje ga ik eerst weer even schrijven. Overzicht creëren en vastleggen in Todoist uiteindelijk.

Dus wat doe ik om overzicht te houden. Ik ga regelmatig even zitten en alles opschrijven wat ik op dat moment in mijn hoofd heb zitten. Ik verwerk dit als het taken zijn in Todoist en als het iets anders is in Evernote. Verder pak ik mijn tijd om mijn dagen en taken te plannen. Een dag moet niet te vol zitten en het moet dan ook reëel zijn. Werkdagen zijn niet zo handig om in de avond nog veel todo’s voor privé te plannen.

Overzicht houden. Ik heb het nu wel voor mijn gevoel maar houden blijft moeilijk en kost mij net even wat meer tijd dan iemand anders. Uiteindelijk kom ik er wel.

Vandaag was een thuiswerkdag maar wel onrustig. Ik stond moe op, gewoon met de hond gelopen en rustig aan gedaan. Nadat zoonlief klaar was hem naar de bus gebracht en toen was het tijd om dochter wakker te maken. Dochter naar school gebracht en de hond nog eens uitgelaten om daarna haar naar de dierenarts te brengen. Dat kostte ook weer even tijd en zorgde meteen voor drukte in mijn hoofd want ik wilde aan het werk.

De eerste fout die ik ’s ochtends maakte was mijn computer aan zetten en al even werken. Het was maar 5 minuten maar genoeg om in mijn hoofd te blijven zitten. Het was druk met wegbrengen en het naar de dierenarts gaan en als daar werk ook nog bijkomt, pfff.

Werken vind ik heerlijk. Het geeft mij structuur en afleiding. Ik ben bezig en hoef met niks anders bezig te zijn. Maar de klussen die ik op dit moment heb eisen veel van mij. Het zijn veelal kleine projecten die moet gaan pakken al komen er ook een paar grote aan.

Eenmaal aan het werk ging het lekker. Punt voor punt mijn lijstje in Todoist afgestreept. Een paar dingen verplaatst naar morgen, en ik lijk overzicht te hebben. Ik had tijd dus door mijn aantekeningen gestruind. Dat viel tegen, er is stiekem nog best veel dat ik op moet pakken en wat ik nog niet gepland heb. Een project dat ik het liefst volgende week af wil hebben moet ik wel op korte termijn oppakken anders blijft het liggen. Dus ik heb geprobeerd het project uit te schrijven. Alleen dat is me niet zo goed gelukt. Ik werd gebeld om Bobbie op te halen en toen zat mijn werktijd erop. Zo weinig tijd en zoveel te doen. En daarna was het tijd om naar school te gaan.

En toen begon het. Het probleem dat ik altijd heb op mijn thuiswerkdagen. Stoppen met werken. Het is gewoon zo dat ik door wil, verder met werken. Ik kan het niet loslaten en het hoofd loopt zo vol. Dat kost mij zoveel energie …

Vandaag wilde ik de administratie en jaarafsluiting van de VVV oppakken. Maar het schakelen was moeilijk. Verder had ik zoveel aantekeningen dat ik het overzicht van mijn taken kwijt was. Met heel veel moeite ben ik gaan plannen. Ik heb overzicht en ik was lekker bezig, maar de energie om het echt op te pakken en te starten met de projecten ontbreekt mij.

Het resultaat van een dag als deze. Ik had mijn tijd ook aan het huishouden, opruimen of toch de administratie van de VVV kunnen besteden. Maar uiteindelijk komt er niks meer uit mijn handen. Ik ben moe … mijn voornemen om in bad te gaan ga ik niet doen. Dadelijk sluit ik de blog af, daarna de computer, ga nog even filmpjes kijken en dan neem ik mijn medicijnen, poets mijn tanden en ga vroeg slapen. Ik heb het nodig, de dag was vermoeiender dan ik dacht.

Ik ben aan het lezen over autisme en lees nu veel over hoe het werkt in een hoofd met autisme. Bij mij is het vaak zo bijvoorbeeld op het werk dat mensen aan mijn bureau komen met vragen of opdrachten, er komt mail binnen en dan heb ik mijn gewone werk nog. Tel daarbij ook de verstoringen van de deurbel, telefoon en Social media. Ieder dingetje wordt opgeslagen en dat maakt het heel druk. Hoe geefmede5 zegt ieder dingetje opent een map maar als alles openstaat kun je niet meer verder. Het is dan druk en onrustig in het hoofd. Steeds ben ik op zoek naar manieren om al die mapjes te ordenen, lijstje maken en ga zo verder. Iedere keer voelt het alsof het niet werkt en ik het wiel opnieuw moet uitvinden om te bekijken wat wel werkt. Dagen dat ik thuis ben doe ik eigenlijk te weinig terwijl ik zo veel zou kunnen doen. Maar ik krijg het niet gepland. Er zijn teveel mapjes en afleidingen om het georganiseerd te krijgen. Soms is het verrekte lastig dat autisme. Ik kom er wel maar het kost gewoon soms wat meer moeite en prikkels.

Gisteren was ik jarig, de eerste werkdag op kantoor na de vakantie, ik ging nieuwe hardloopschoenen kopen en daarbij de trein had vertraging. Alles bijelkaar was het heel onrustig. Er waren veel vragen, gesprekken en andere afspraak afleidingen, veel mapjes die geopend werden en uiteindelijk kon ik niet slapen door de grote hoeveelheid prikkels van de dag. Ik heb het niet vaak dat de prikkelverwerking mijn slaapritme in de weg zit maar dit was zo een dag.

Ik realiseer me dat ik ook wel veel geluk heb en het mijn autisme niet alles beheerst maar af en toe kan het mij behoorlijk in de weg zitten.

Ik sta voor de keuze of ik meer wil gaan werken. Het afgelopen jaar heb ik eigenlijk te weinig tijd voor sommige werkzaamheden gehad. Eigenlijk is het dan heel gemakkelijk. Doen! Maar dat betekend dat ik dingen moet gaan opgeven. Moeilijke keuze wordt het dan.

Ik doen veel vrijwilligerswerk en dat vind ik leuk. Alleen loop ik er tegenaan dat ik er de tijd niet heb. Ik heb de laatste tijd regelmatig overgewerkt maar ook van mijn rust genoten als ik eindelijk eens vrij was. Er ligt veel op mijn bordje dus ik moet kiezen en eerlijk toegeven dat ik voor vrijwilligerswerk bijna geen tijd meer heb.

Eigenlijk heb ik al gekozen. Ik maak dit jaar nog af met de dingen die ik nu doe en komende maand bekijk ik wat ik wil blijven doen.

Maar ook Mivoka. De tijd ontbreekt … Het lukt me niet om aan dingen toe te komen. Ik ga stoppen met Mivoka. Op papier laat ik het nog even bestaan maar met de activiteiten ga ik na dit jaar stoppen.

Het zijn moeilijke keuzes maar door dat ik nu regelmatig al meer werk lukt het me nu al niet om alles te blijven doen.

Werken vind ik heerlijk. Ik heb leuke taken die ik met plezier doe. Werken brengt mij als autist ook veel structuur wat heel prettig is. Dagen die ik niet werk zijn dan ook altijd heel moeilijk voor mij. Het lukt niet om de structuur te vinden die een werkdag mij geeft.

Ik heb mijn keuze gemaakt. Ik ga vragen voor meer uren in mijn contract. Meer werken. Nu al zin in. Alleen jammer dat ik er dingen voor moet opgeven. Maar dat zijn keuzes ..

Altijd ben ik op zoek naar een soort van structuur in een dag. Niet werkdagen zijn moeilijk.

Een werkdag en dan ook een thuiswerkdag is heerlijk. Ik heb mijn todoist, mijn geschreven papiertje en mijn bujo met taken en ik kan door. Mits ik het een beetje gepland heb.

En de andere dagen plan ik niet genoeg uit. Dat zou ik de dag van te voren dus wel moeten doen om juist die structuur te creëren.

Hoe ziet een werkdag uit?Alles gebeurd zo ongeveer op dezelfde tijd. Opstaan, douchen, met Bobbie lopen, ontbijten en vertrekken naar mijn werk.

Op niet werk dagen wil ik dat veelal ook en dat lukt meestal ook wel het begin van de dag.

Op mijn werk begin ik aan mijn taken. Ik moet me niet laten afleiden door de hoeveelheid. En gewoon bovenaan beginnen. Vaak staan ze al in de goede volgorde in todoist.

Andere dagen heb ik het eigenlijk niet gepland en doe ik maar wat. Hierdoor loopt er veel in de soep en de was in de wasmachine wordt vergeten tot ik zo moe ben van de dag en er aan denk het maar uitstel naar de volgende dag.

Op een werkdag laat ik mij veel afleiden door mijn gedachten. Ik wil vaak iets vertellen. Maar ook door mijn mail. Ik heb de neiging deze de hele tijd te checken. Verder zijn de ad hoc dingen lastig omdat schakelen niet altijd lukt en vermoeiend is. Ik kan ook bij ad hoc niet altijd op het antwoord komen. Kost soms even tijd om uit mijn werkzaamheden te komen.

Een dag thuis dan komen de fieps tevoorschijn. Het niet kunnen wegleggen van de telefoon. Ik blijf erop bezig. Als ik een dag niet goed uitgepland heb zal ik de meeste tijd op de telefoon doorbrengen. En dat gaat vaak ten koste van alles wat ik ook had kunnen doen.

Eenmaal kids opgehaald of thuisgekomen is het even rust voor ik ga koken.

Na een werkdag zit mijn hoofd vaak vol. Ik wil thuis dan ook veel vertellen. Eigenlijk iedere dag ga ik vroeg, en dat is na het eten, naar boven. Op mijn bed filmpjes kijken of op mijn telefoon spelen. Andere dingen komt het vaak niet van. Weer zoiets want als ik het goed gepland had was het misschien anders geweest.

Verder doe ik er veel naast. Dat betekent ook regelmatig naar vergaderingen of cliënten. Dat soort dingen krijg ik ook weer energie van en vind ik prettig om te doen.

Zo heb je een beetje een idee van mijn dag. Ik heb zeker wel een structuur. Kinderen naar school/bso brengen gaat echt op de klok. Net als er veel bij mij op de klok gaat. Zo laat ga ik dat doen. Jammer genoeg komt het vaak niet uit waardoor ik moet afwijken van wat ik had gepland en dan raakt mijn structuur in de war. Een dag thuiswerken is heerlijk alleen al om de structuur van zo een dag.

Ik hang naar structuur.

Nee ik ben niet lui als ik zeg dat ik geen zin heb. Het is ook niet dat ik het niet wil doen of niet weer hoe het moet. Bij mij is geen zin hebben eigenlijk dat de klus te saai is. Maar ook eten heb ik geen zin in omdat het saai is. Ik kan leukere dingen bedenken met mijn tijd.

Ik vind veel saai de laatste tijd. Jammer eigenlijk want mijn werk of vrijwilligerswerk is erg leuk. Maar het lukt mij niet. Het komt ook doordat mijn hoofd vol zit, mijn fiep op dit moment is het onderwerp autisme. Het overheerst alles en ik ben er veel mee bezig.

Eigenlijk ben ik mezelf aan het ontdekken en dat is leuk. Ik zou daar de hele dag mee bezig willen zijn maar er ligt meer op mij te wachten dat ik ook moet doen.

Ik merk dat ik ook het overzicht wat kwijt ben in de dingen die ik nog moet doen en de meest saaie klussen er nog liggen. Autisme en saai gaat niet goed samen. Daardoor komt er ook weinig uit mijn handen terwijl mijn hoofd overstroomt. Uiteindelijk ga dan maar iets doen waar ik wel zin in heb maar eigenlijk voor een andere dag gepland stond en dan gaat het wel

Er ligt op het moment een klus te wachten wat zeker nog even tijd kost. Maar ook weer geen zin. Ik kan me er niet toe zetten en ben nu op onderzoek naar het waarom van geen zin hebben bij mij.

Geen zin hebben is dus omdat het saai is op dit moment en iets anders mijn gedachten overheerst. Niet omdat ik lui ben. Morgen of over een paar uur heb ik die zin wel weer en die uitdaging. Het komt vanzelf maar nu even niet.

Voor nu is het belangrijker dat ik overzicht heb en mij erbij neerleg dat het even is zoals het is. Ik kan mij niet dwingen om het toch te doen. Er gaat dan denk ik niet iets goeds van komen. En dan zal het ten koste gaan van mijn energie. Geen zin dagen zijn erg vermoeiend omdat de stroom gedachten niet op schijnt te houden.

Ik leg me erbij neer vandaag. Ik heb al veel dingen gedaan die niet op de planning stonden maar waar ik wel zin in had. De fiep overheerst. En dat ik vanochtend mijn inkomstenbelasting aangifte heb kunnen versturen is een pluspunt. Daar had ik toen gewoon zin in.

Ja hoor daar heb ik last van. Bij mij zijn het handen wrijven en over mijn mond wrijven.

Ik kan er niet mee stoppen en doe het vooral als ik niks anders in mijn handen heb. Op de een of andere manier geef ik er aan toe als ik bijvoorbeeld in gesprek ben. Is het dan wel een tic. Ik denk van wel. Het zal wel bij mij horen.

Denk dat het ook iets is van niet stil kunnen blijven zitten en bezig moeten blijven. Gelukkig valt het niet op tenminste dat denk ik. Ik ben mezelf er wel van bewust.

Het eten geeft problemen en dat is een combinatie van verschillende problemen.

Het ontbijt. Ik kan niks vinden wat zonder problemen naar binnen gaat. Eet ik gewoon een boterham of broodje dan gaat het 9 van de 10 keer fout. Met veel kokhalzen geef ik het vaak dan maar op en wacht een paar uur voor ik weer iets probeer te eten. Maar als ik wacht met eten heb ik geen hongergevoel en vergeet ik te eten en rond de lunch denk ik oh ja dat had ik nog moeten doen. Meestal haal ik dat bij de lunch weer in.

Kokhalzen komt waarschijnlijk door problemen met de structuur. Als ik iets net te lang in mijn mond heb dan begint het al. Het neemt de zin in eten weg.

Geen hongergevoel komt door de medicijnen en verder is het een gebrek aan tijd. Althans ik gun mij daar geen tijd voor.

Steeds ben ik op zoek naar iets wat ik wel makkelijk eet in de ochtend. Alles zodat ik zin krijg om te eten en dat ik niet hoef te kokhalzen.

Morgenvroeg thuis eten. Goed voornemen maar vanochtend ging het broodje pasta er ook pas om 10.00 in zonder problemen.

Ik ben wel blij dat de rest van het eten meestal goed gaat. Als een boterham te droog is bij de lunch heb ik er ook nog wel eens last van. Of vlees bij het avond eten dat gaat ook niet altijd goed.

Ik vind het wel lastig om zoveel problemen met zo iets eenvoudigs als eten te hebben. Het kost me ook veel moeite om maaltijden niet over te slaan. Laatst heb ik alleen voor ontbijt en lunch worstjes en blokjes kaas gehad. Heel slecht.

Ik weet niet wat ik er nog aan zou kunnen doen als mijn eten beter plannen. Zodat ik ook eet wat ik lekker vind en het belangrijkste dat ik ook eet.

Niet alles kwam altijd als vanzelf. Wat heb ik mij veel aan moeten leren.

Stel je komt op een verjaardag en dan is het normaal dat je iedereen of een aantal een hand geeft en het liefst nog drie zoenen. Dat is normaal maar vooral met die zoenen dat leerde ik pas toen ik 11 was dat dat normaal was. Ik deed maar de mensen na die dat ook deden. Het zat ook helemaal niet in me en ik ga dat ook het liefst uit de weg maar het hoort erbij heb ik geleerd dus doe ik dat maar omdat het van mij verwacht wordt.

Ook zoiets is iemand aankijken. Dat is eng. Ik leerde het bij een assertiviteitstraining. Ook hierbij had ik geen gevoel maar het hoort dat je dat doet. Ook maar aangeleerd. Ik heb er veel moeite mee want ik ben snel afgeleid en zit veel rond te kijken in plaats van iemand aankijken waar ik gesprek mee heb.

Wat is sociaal wenselijk gedrag? Wat anderen van je verwachten. Dat heb ik ook met geïnteresseerd zijn in anderen. Weer zoiets wat niet in mij zit maar wat ik heb geleerd. Alleen ook daarin heb ik moeite door het steeds maar weer afgeleid raken. Ik kan oprecht geïnteresseerd zijn omdat ik weet dat het hoort (is dat wel oprecht?) maar het kost mij veel moeite en zelfs energie om naar iemand te luisteren. Vaak gaat op dat moment een bom aan gedachten in mijn hoofd af. Er speelt dan zoveel door mijn hoofd. Ik denk bijvoorbeeld aan associaties zodat ik mij beter een beeld kan vormen over wat er verteld wordt. Maar ook vervolgvragen komen op. Het is dan zo druk in mijn hoofd vandaar dat het mij best veel energie kost.

Veel dingen zijn aangeleerd in mijn gedragingen. Ik heb het afgekeken van anderen en gedraag me hoe het hoort of ik denk hoe het hoort. Of ik het altijd goed doe weet ik niet. Maar het zal wel meevallen.

Tja weer eens een kijkje in mijn hoofd. Of het bij Autisme hoort weet ik niet. Maar het hoort wel bij mij.